takjaklubisz

W tym cyklu mam zamiar powrocic na tzw pełnej pecie jak to mowia w jezyku pilkarskim do pisania blogaska. Jako, ze sprochnialy zab czasu jest coraz bardziej agresywny , a do czterdziestki zostalo mi juz tylko pare weekendow czyli okolo czterech lat czas zaczac podsumowywac pierwszy etap zycia ;)

Częśc Pierwsza (Życiorys Sportowy - Zarys Wykładu)

Życie moje do pewnego momentu (mniej więcej 33 rok życia) było wielkim pasmem sportowych fascynacji, wzlotów i upadków, okresów wzmożonego interesowania się daną dyscypliną sportu do porzucania jej na rzecz innej, bardziej popularnej w danym okresie lub takiej która uprawiali moi najbliżsi koledzy. Profesjonalne zajęcia ruchowe rozpocząłem już w przedszkolu; tam to właśnie byłem słynnym krzewicielem idei kalos kagatos ;) Gdy inne grzeczne dzieci uczestniczyły w tzw. leżakowaniu ja oddawałem się uciechom robienia „rowerka” koledze Gołębiowi wkładając mu między palce u stóp zapalone kawałki papieru, tudzież „ptaka” polegającego na bezgłośnym ruszaniu uszami kolegi Świstaka w rytm marsza Mendelsona. Należy nadmienić także ze w owych czasach najbardziej ekstremalnym doznaniem było obserwowanie podczas np. spaceru zwisających gili z nosów kolegów z przedszkola.

Jeśli chodzi o szkołę podstawową to oczywistym jest, że uczęszczałem jak większość dzieci na zajęcia z rytmiki, które z powodu standardowych problemów lokalowych odbywały się w tej samej sali 25 metrów kwadratowych, w której przed chwilą pisałem piękne eseje o smaku malin. Zajęcia te cechowały się pewną powtarzalnością, ponieważ jeśli mnie pamięć nie myli polegały na tym, że w rytm muzyki 35 dzieci (ech te wyże demograficzne) chodziło w kółko, gdy zaś z niewiadomych mi wtedy przyczyn muzyka przestawała grać należało się zatrzymać i „wkręcać żaróweczki” tudzież kopnąć w dupę kolegę.

Po krótkiej acz ekstremalnej przygodzie w kółku szachowym w III klasie szkoły podstawowej uznałem, że nadszedł czas na mniej stresującą i męczącą dyscyplinę sportu. Podczas pobytu na wczasach w Zgorzałem zostałem wczasowym mistrzem młodzików w kręgle, skupiłem się tedy przed kilka miesięcy na rozwijaniu fascynacji tą dyscypliną sportu prenumerując profesjonalne czasopisma „Młody Kręglarz”, „Kręgi i Kręgle”.

Prędko jednak uznałem, iż prawdziwą radość dają tylko sporty zespołowe, w których jednak jeden zawodnik może przesądzać o wyniku konfrontacji czyli mówiąc językiem ulicy „sępić się” i nikomu nie podając sam decydować o wyniku. Takim to sportem jest piłka nożna, w której bardzo ważna oprócz umiejętności jest charyzma, tembr głosu i mięśnie. Jako początkujący plejer nie miałem żadnej z tych rzeczy, więc stwierdziłem, ze warto z chłopakami pokopać „szmaciankę”.

Był to okres, w którym posiadanie futbolówki podwyższało wyobrażenie kolegów o morowości typa więc poprosiłem rodzicieli o zakup piłki. Była to przepiękna piłka kolorem przypominająca południowy owoc w stanie gnicia, a kształtem piłkę do rugby ponieważ wystawały z niej profesjonalnie utkane we włókienniczej wówczas Łodzi sznurki, które zabezpieczały wentyl. Taki to przedmiot zaniosłem na boisko nazwane później legendarnym San Siro mieszczące się przy lesie między blokami nr 4 i 6 w jednej z gdyńskich dzielnic.

Starsi koledzy z podziwem obejrzeli piłkę i tylko mojej dobrej, acz krótkiej pamięci możemy zawdzięczać to, że nie pamiętam który z nich kopnął ją wysoko świcą w górę tak, że spadła ona z impetem na okoliczne krzaczory, które posiadały wydatne kolce. Tak oto smutno zakończyła się historia mojej legendarnej piłki. Od tego czasu cieszyłem się jednak mirem u starszych kolegów jako były posiadacz tej „śmiesznej piłki co to się przebiła”.

Dostąpiłem więc wraz z kilkoma kolegami w moim wieku (Gołębiem, Gulonem, Gwoździem i Kenuszkinem) zaszczytu podawania starszym kolegom piłek kopniętych w las o górce stromej jak szyb górniczy, zwiedziliśmy wówczas okoliczne miejsca w borze ucząc się trudnej i przydatnej sztuki szukania grzybów.

Gdy podrośliśmy, przejęliśmy boisko dla swoich potrzeb. Rozgrywane były tam mistrzostwa świata, Europy, Australii i Oceanii, rozgrywki siatkonogi. Należy nadmienić, że boisko to było także przystosowane do gry w siatkówkę i tenisa, lecz zawsze przepędzaliśmy precz chętnych na grę w te dyscypliny sportu. Na San Siro właśnie kształtowały się nasze piłkarskie charaktery, Naila fascynowała gra Roberto Donadoniego, mnie Marco Van Bastena, jak kazałem się nazywać, kogo naśladował Gołąb nie pamiętam, ale chyba był to Ryszard Tarasiewicz bądź Wandzik Józef

Przez kilka lat niepodzielnie panowaliśmy w naszej mekce futbolu, aż zainteresowały się nami podstarzałe już nieco gwiazdy piłkarskich aren i sal gimnastycznych: Loniek, Eryq und Zbichu, z którymi stworzyliśmy zespół  Total Imal Boys  będą tematem następnej części ... tu bi kontinjud...so stej tjund